Tienmiljoenduizend prikkels per dag!

Na een vermoeid dagje shoppen, slagen met een tas, jas en trui daarna Iskender eten en wat drinken at Taksim square, ben ik nu eindelijk thuis en zit al Whitney Houston luisterend mijn ervaringen met jullie te delen. Wat een fantastisch leven heb ik toch. Ben echt een enorme geluksvogel. Het is hier elke dag namelijk overweldigend. Het aantal prikkels dat ik in Nederland in één maand meemaak en zie, zie ik hier in één week. Dat maakt de dagen ook extra vermoeiend. Doordeweeks is het vroeg opstaan, rond 10 uur op school. Dus 9 uur van huis weg. Want de bussen zijn hier niet te vertrouwen. Je weet nooit zeker wanneer ze komen en óf ze komen. Daarnaast is het verkeer hier echt bombastisch in de zin van ontzettend druk. Wat wel grappig is, is dat de buschauffeurs de bussen besturen alsof ze in hun eigen auto zitten. Jeweetwel die momenten dat je vader al rijdend scheldt op het gedrag van andere bestuurders. De buschauffeurs doen het hier ook. Laatst zat ik in de bus naar school en kreeg de buschauffeur bonje met de auto die naast de bus reed. Al rijdend met de deuren open begon de chauffeur er flink op los te schelden tegen de auto naast hem. Hi-la-risch! Dan kom ik op school ga ik naar de les. Zo’n twee uur, daarna pauze/lunch. En hier kennen ze geen flauwe briebroodjes zoals op Windesheim. Hier heb je verschillende “La place” achtige plekken. Waar je ’s middags warm (EN VEEL) eet. Je kiest een hoofdgerecht, bijvoorbeeld kip met rijst en daarnaast krijg je salade of yoghurt. Maar goed ik doe rustig aan! Als ik elke dag ’s middags en ’s avonds warm en uitgebreid eet kom ik twee keer zo rond terug! Niet de bedoeling dacht ik zo. Dus ik neem weinig of ik neem genoegen met een lekkere Starbucks! Aangezien wij eentje op school hebben. Cangül drinkt elke dag Starbucks op school muahah! Toch wel iets anders dan onze wannabe koffiecorner in X en C hihi. In de pauze zie ik my friends van het appartement en spreken we af voor in de avond. We koken samen of gaan buiten ergens wat drinken. Zo doe ik op een normale dag hier minstens drie dingen per dag. Afgelopen vrijdag hadden wij een Welkomst cocktail voor de Erasmustudenten van Kadir Has, georganiseerd door de Erasmusclub van de Universiteit. Het begon met een speech vervolgens was er een soort receptie met allerlei hapjes! En niet zomaar hapjes zoals stukje kaas, worst of bitterballen. Nee ECHTE hapjes haha. Gehaktballetjes, kipspiesjes, delicatesse dessert. En jullie weten natuurlijk dat ik altijd foto’s maak van lekker eten! Dus jullie mogen straks lekker meegenieten tijdens het bekijken van de foto’s! Na de receptie gingen we richting Taksim, the place hiero! Daar naar een pub, veel nieuwe mensen ontmoet, Engels, Nederlands en Turks tegelijk gepraat. (Wat ik dagelijks doe, drie talen op een dag praten is behoorlijk vermoeiend. Begin had ik er hoofdpijn van eind van de dag, maar nu begint het langzaam te wennen !) Vervolgens zijn we met een klein groepje naar een bar/kleine club Arafat geweest. Het was op de zesde/hoogste verdieping, een plek met rood/bruine donkere gloed. Alles van hout en alternatieve people. Erg intressant. De muziek was Etnische Wereldmuziek. Van salsa tot reggea tot zigeunermuziek tot Turkse volksdans erg leuk. Plus het uitzicht was super! De muren van de club/bar waren grotendeels raam. Zo had je een heel mooi uitzicht op winters Istanbul met alle lichtjes aan.

O Happy busy days!

Jaaaaaaaaaaaa, daar ben ik weer! Heb op dit moment een super druk, intressant, avontuurlijk maar ik kan zeggen vooral leuk leventje hier! Het duurde even voor mijn tweede verhaal maar was zo druk de laatste tijd! Inmiddels heb ik mijn eerste week school gehad en ben vandaag begonnen aan mijn tweede (echte school-) week. En o ja! Ik zit nu eindelijk in mijn EENPERSOONS KAMERTJE! Maar goed, om jullie niet in de war te brengen zal ik beginnen waar ik de vorige keer geëindigd was. Ik hou rekening met mijn doelgroep, ja ja.Zaterdag de 28^e heb ik mijn vader uitgezwaaid. Hij ging voor een week naar Kayseri om famillie te bezoeken. Bij het reisbureau in Eminönu werd hij opgehaald met een busje die richting het vliegveld ging. Voelde heel raar op mijn vader uit te zwaaien, wetend dat ik dan officieel helemaal alleen in Istanbul ben. Heb daarna natuurlijk gelijk mijn moeder gebeld en mijn net gekochte beltegoed opgemaakt. Op dat moment was ik in het oude centrum van Istanbul, dus met alle musea en moskeen om mij heen. Zo heb ik de rest van de dag in het archeologisch museum van Istanbul doorgebracht. Het is één van de zoveel musua met de best collectie ter wereld. Dus dat was gaaaaaaaf. Vervolgens ben ik naar Taksim gegaan om de boel (met name de winkels NATUURLIJK) hier en daar te verkennen. En of ik dat gedaan heb! Een Topshop, een Mango van vijf verdiepingen, sieradenwinkels echt alles wat je maar kan bedenken! En alles is zo groot! Ik ben deze week zelfs verdwaald geraakt in een kledingwinkel genaamd Koton. De winkel was opzich niet heel groot maar had 6 verdiepingen. Op een gegeven moment wist ik niet meer op welke verdieping ik was en heb ik een kwatier zitten zoeken naar de uitgang. Ik heb het zelfs aan de verkoper gevraagd! Die zij één omhoog, ik één omhoog, zie geen uitgang, weer vragen aan verkoper, verkoper: één omlaag. Eenmaal buiten heb ik mijzelf keihard uitgelachen! Haha. Thuis gaat het alweer een stuk beter! Zit in me kamertje en kan goed opschieten met meiden. Zo ben ik zondag samen met Sibel (Taiwanese meisje) eerst naar een museum geweest, vervolgens dinner gehad, en daarna op zoek gegaan naar een of ander jazzcenter in een andere wijk. Hele zoektocht, eindelijk gevonden, is die dicht! Maar het was erg gezellig!Mijn eerste dag op school was verschrikkelijk druk! Heb nog nooit zo’n drukke schooldag gehad. En met druk bedoel niet druk in de trant van huiswerk, maar druk in de trant overal nieuwe gezichten en prikkels. Ondanks dat ik ondertussen al een aardige pro was op het gebied van openbaar vervoer besloot ik toch samen met de andere nieuwe erasmusstudenten en onze huisbaas naar school te reizen. (Van hetzelfde appartement maar andere verdieping) Dit om 9 uur ’s ochtends terwijl mijn les pas om 14:00 begint. Want ben ik toch een bikkel soms he? Haha. Zo heb ik kennis gemaakt met Julide (Nederland), Sara (Italie) en Su-il (Korea). Hartstikke aardig! Su-il is echt supergrappig! Zijn Engels is niet zo heel goed dus hij praat soms met handen en voeten. Iedereen in het appartement is het er over eens dat als je je even down voelt je naar Su-il moet gaan. Down zijn bij hem kan bijna niet! Na één dag met hun opgetrokken te hebben voelde het alsof ik hun al een week kende. Dat komt met name doordat de eerste dag erg intensief was. Je maakt dingen met elkaar mee, die je normaal in één week meemaakt. Op een of andere manier leer je elkaar hierdoor veel sneller kennen. Daarnaast zie ik ze bijna elke dag op school. Later in de week zijn er ook een paar andere studenten bij gekomen in het appartement. Het is erg gezellig nu, zo hebben we deze week meerdere keren bij elkaar avondgegeten. We zijn zelfs al een keer uit geweest in Taksim! Een of andere Turkse student had alle erasmus-studenten van Kadir Has gemaild voor een welcome-party. Ik ging met de erasmus-studenten van mijn appartement, waarmee ik die week was opgetrokken. Sara had Italiaans gekookt en we gingen met ze allen daar eten. Ik en Julide deden het toetje: PUDDING. Ik ben nu een masterchef op het gebied van pudding! Haha. Het was erg gezellig. Er waren ook twee buddies ( Kadir Has heeft een buddies-systheem, elke erasmus-student krijgt een buddie toegewezen, dit is een student aan Kadir Has. Sommige heb je wat aan en aan sommige heb je niks. Zo heb ik helemaal niks meer gehoord van mijn buddie. Mijn pappa was mijn buddie! Ik heb alles van hem geleerd ahah! Maar ik heb wel andere aardige buddies leren kennen.) Zij konden ons wegwijs maken in Taksim. Uiteindelijk zijn wij met ons groepje in een soort kleine club beland wat Eski Beyrut heet. Dit is een plek waar ze traditionele wereldmuziek draaien. Hartstikke leuk! Ze draaiden zelfs turkse volksmuziek tussendoor. Zoals Roman, Oyun Havasi en Oryantal, dus Julide, ik en de buddies konden volop genieten haha! Zaterdagmiddag kwam mijn vader terug uit Kayseri, we hebben samen een leuke dag gehad! Vervolgens vloog die zondagochtend weer terug naar Nederland. Toen ik hem die ochtend uitzwaaide had ik weer dat rare gevoel, van ik ben nu echt echt echt echt alleen! Hoewel ik hier tot nu toe een aardig leuke tijd heb en vooral ook drukke tijd heb, begin ik steeds meer mijn moeder en mijn zusje te missen! Maar binnenkort komen ze hopelijk hier en dan kan ik hun een mooie tour geven door Istanbul! Mijn lessen op school zijn goed, vorige week was vooral kennismaking. Wat ik wel sterk heb gemerkt is dat ik echt een “inbetweener” ben. Ik ben niet totaal buitenlands maar ook niet totaal Turks, dat geeft mij soms een beetje een onwennig gevoel in de klas. Ik kom steeds namelijk in een Turkse klas waar de mensen al twee jaar bij elkaar zitten en elkaar goed kennen. Dus heb nog niet echt veel connecties op school. Wel de “hoi, hoe gaat het?” Connectie maar verder nog niet echt. Maar hopelijk komt dat nog en anders heb ik in elk geval mijn mede-erasmusfriends van mijn appartement! Die ik ook op school zie. Dus komt goed! Liefs! p.s O ja! De sneeuw is hier gesmolten! De zon schijnt! Muhahaha bij jullie nieeee-ieeeet! pp.s Bedankt voor al jullie liefe reacties! Vanwege drukte heb ik niet kunnen reageren op jullie berichtjes. Dus hierbij heel lief, erg bedankt en het gaat goed! :D

Brrrrr....