Dit is weer zo’n blog waarin ik drie weken in een A4 ga proppen dus.. HOU JE VAST. Misschien lucht het op om te horen dat ik dit keer niet (veel) zal klagen. Aangezien ik de klaagblog van het jaar vorige keer al heb gepresenteerd. Misschien is het je opgevallen dat het mij de laatste tijd niet gelukt is om elke week een blog te schrijven. OMDAT het einde in zicht is en de docenten wakker beginnen te worden met.. goh moesten wij deze studenten nou nog iets leren dit jaar ofzo? Misschien moeten wij de lessen in de laatste maand maar extra serieus nemen en aan het werk gaan.. we hebben toch de eerste 4/5 maanden vakantie gevierd.. Haha gemeen ben ik he? Soms mag het, vooral tegenover die leraren hier die s’middags drie uur lang aan het lunchen zijn wanneer je ze nodig hebt. Tijdelijke vervanging? Nee die kennen ze hier niet. MAAR ik zou niet gaan klagen, doe ik niet, ben heel vrolijk echt waar, ontzettend blij, hoera. Heb alleen een hectische dag achter de rug waar ik zo nog op terug ga komen. Eerst maar eens de weken daarvoor inhalen. Geen idee of het jullie interesseert, maar voor de herinnering later vind ik het wel belangrijk. De twee/drie weken na mijn klaagblog zijn echt voorbij geflits! Heb denk ik heel veel leuke dingen gedaan waarvan ik de helft nu op dit moment niet echt herinner, of geen moeite wil doen om het te herinneren en het daardoor niet omhoog borrelt. Maar goed genoeg info daarover.. Tijden mijn klaagblogweek was mijn neef Davut uit Nederland gekomen om mij en een paar vrienden van hem te bezoeken. Was erg gezellig we hebben lekker gegeten, heb met hem toeristische attracties bewandeld en hebben souvenirs ingeslagen voor zijn ouders. Hij ging maandag weg, en de woensdag avond daarop kwamen mijn ouders met mijn zusje Miray! Woensdag overdag had ik nog een muzikant gefilmd voor mijn documentaire, waar ik ondertussen nu alles voor gefilmd heb en binnenkort ga beginnen met de montage! Maar woensdag was in die zien wel hectisch, s’ ochtends gefilmd, s’ middags thuis, huis schoongemaakt, cadeautje knuffel Marsupilami gekocht voor Miray en op naar het vliegveld om me ouders op te halen. Toen ik ze zag was ik dolgelukkig ik had vooral me moeder en me zusje erg erg gemist! (Aangezien mijn paps laatst ook nog gezien had) Daarna gingen we een taxi richting hun hotel in Beyazit, tegenover de Grote Bazaar in het oude centrum. Ondertussen was het al donker rond 9/ 10 uur, spitsuur in Istanbul centrum. Dus gigantisch druk, files in de smalste straatjes, mensen die overal en nergens oversteken, winkels die allemaal op elkaar lijken, verkopers van flessen water of rozen midden op de weg. En overal mensen en drukte. Ik ben dit ondertussen gewend, maar me ouders verkeerde op dat moment nog even in een cultuurshock in de taxi richting hotel. Met name me moeder had zoiets van; How do you survive? Daarna raakte zij beetje voor beetje ook wat meer gewend. Het was wel apart dat ik dit keer degene was in de assertieve rol omdat ik de weg weet en onderhand de soort mensen ken en weet hoe je met ze dealt. Terwijl normaal je dat soort dingen aan je ouders overlaat als je op vakantie bent. Maar het was erg gezellig. Plus ze hadden een heel survival pakket voor mij meegenomen! Jeetje echt geweldig! Ook met me ouders zijn we de toeristische attracties langsgegaan, hebben lekker gegeten en genoten van oud Istanbul met al zijn pracht en praal. Tegelijkertijd was ook mijn Oma uit Kayseri gekomen om mij en me ouder te zien. Dus zij was later ook met ons mee naar de bezienswaardigheden. Daar komt bij dat een goede vriendin van mij Yeliz een dag later ook in Istanbul was om mij te zien. Ook met haar hebben we leuke dingen gedaan en genoten. Toen iedereen weer richting huis was, en ik weer alleen was besefte ik dat we al weer aan het einde van April waren! En tijdens dit allemaal was ik natuurlijk ook nog eens met school bezig. Zoals ik nu ook ben en vandaag dus ook was. Voor Directing is iedereen nu bezig met zijn of haar individuele film, dit keer voor een cijfer, finalcijfer. Tuurlijk moet Cangül weer iets fantasierijks, ingewikkeld, moeilijk realiseerbaar iets bedenken. Het zit ondertussen in mijn aard en gaat er niet uit. Vooral als ik het eenmaal in me hoofd heb, is mijn binnenste te perfectionistisch en te eigenwijs om het idee los te laten, waardoor ik het uiteindelijk moeilijker maak dan nodig is. Mijn idee voor Directing ga ik jullie niet uitleggen, duurt te lang, geen zin in, dus beknopt: Man is aan het dromen, realiseert dat die droomt, probeert wakker te worden maar het lukt hem niet. Daarnaast komt er een enge pop in voor die hem achterna zit en de les probeert te wijzen. Dat is mijn verhaal heel kort samengevat. Probleem hier is dat je teveel vrijheid krijgt, meer dan ik gewend ben mijn eigen school. Als ik een scenario in lever op Windesheim zegt mijn docent: “Dit is goed, dit is fout, verbeter dit zo en maak het.” Hier zegt de docent:” Het is een goed idee, het is moeilijk en ingewikkeld, het geeft misschien niet de boodschap die je wil dat het geeft, maar het is een uitdaging een experiment, dus doe het zoals jij wilt.“ Hoe hard ik ook doorvroeg wat nou goed of fout was, het enige wat hij zij was: “Doe wat jij denkt dat goed is en film wat je wil filmen. “Dus dat heb ik vandaag gedaan, had mijn scenario, acteurs, camera’s, make-up, atributten alles klaar. Was perfect prepared. De film is op drie locaties en vandaag was de eerste: Een van Cinema-salons in onze school. Maar hoe goed ik mij ook had voorberijd, en hoe optimistisch ik ook was kan ik zeggen dat ik vandaag ontzettende pech had! We begonnen 11 uur. Eerst de make-up van mijn actrice als pop, die perfect was! Geweldig mooi! Daarna toen we alle camera’s hadden geïnstalleerd, tekst hadden doorgenomen, op het punt stonden om te beginnen, deed het Cinemascreen het niet. Die ik zeer hard nodig had voor mijn film! Vanaf 12 uur zijn we vervolgens bezig geweest om dat scherm te repareren. Rond 13.00 opzoek naar technische, maar natuurlijk zijn ze allemaal aan het lunchen tot een uur of twee en zijn ze onbereikbaar. Heel normaal. Ondertussen kwamen er twee andere teams die ook moesten filmen in dezelfde cinemazaal. “ 5 minuutjes maar en dan zijn we weer weg”. Okeeeee. Want tjah scherm deed het toch nog niet, ondertussen mannetje gekomen, scherm laten werken, uiteindelijk de teams ook weg, willen wij eindelijk beginnen, doet het geluid het niet meer. Kabel is half kapot, waardoor je hem er op een bepaalde manier precies in moet doen. Een stoet of zuchtje en het geluid is weer weg. Dus wij weer mannetje zoeken, niet vinden, bellen, wachten enz. enz. Kunnen we eindelijk filmen is het al rond een uur of drie. Ontdekken we dat het veel te donker is voor de camera. Geen extra licht dus geen keus. Resultaat: Donkere, gehaaste opnames omdat rond 4 uur, andere mensen in de zaal moesten. Daarnaast zouden we na 4 uur de film van Irina (mijn actrice) filmen in een hotel als locatie, waar zij de mastersuite had geregeld en waarin ik speel. Dus al met al mijn scènes waren een enorme flop vandaag! En nee IK KLAAG NIET ben alleen teleurgesteld. Vervolgens stappen we in de taxi richting Irina’s locatie, ga ik zitten krijg ik een scheur in mijn broek. Vervolgens in een heel mooi lux hotel Irina’s film gefilmd. Waarin zij de mastersuite had geregeld. (for free!) Ze had een heel simpel verhaal en een supertoffe locatie, wat haar film echt supertof gaat maken. Dus ik was stiekem een beetje jaloers, vooral omdat mijne zo’n flop was vandaag door al die stomme omstandigheden. Maar ondanks dat was het filmen daar wel erg leuk en hebben we ons erg vermaakt. Morgen gaan we op mijn tweede locatie filmen, Dus ik hoop dat het goed zal gaan dit keer. En ik hoop dat het mooi weer blijft, als het gaat regenen ga ik huilen! MAAR GOED NIEUWS: aankomend weekend ga ik naar ANTALYA wiehoEW samen met vrienden van het appartement! Dus ben blij als ik er even tussenuit kan, hahah Liefs en foto’s volgens! p.s Heb een supervettetoffeubercoole tas! Hij is gemaakt van twee oude muziek platen. Hij was wel duur (voor hier dan) maar it was worth it! pp.s Heb spelfouten ik weet het, ben alleen te lui om er iets aan te doen. ppp.s DOEI!