Daar zit ik dan in een bijna lege kamer wachtend op mijn vader en oom die mij met de auto mee gaan nemen naar Nederland. ZUCHT, mixed feelings op dit moment. Tuurlijk wil ik wel naar huis maar ergens wil ik ook geen afscheid nemen van mijn mooie luxe leventje hier. Maar als ik bedenk dat ik van alle Erasmusvrienden deze periode, de laatste ben die het gebouw verlaat, denk ik; mijn tijd is toch echt gekomen. Istanbul heeft mij veel geleerd, té veel om nu allemaal in een A4-tje proppen eigenlijk. Ga jullie daar ook niet te veel mee lastig vallen. Maar ik kan natuurlijk wel kort en bondig zijn. Komt die: Istanbul heeft mij geleerd dat als je iets gedaan wilt hebben, je het zelf moet doen. Afwachten is tijdverspilling. Ik ben hier dan ook een stuk assertiever geworden, zelfredzaam en zelfverzekerder. Ik ben hier mezelf tegengekomen, ik heb mijn sterke en zwakke kanten beter leren kennen. Al met al kan ik zeggen: I SURVIVED ISTANBUL. Volgens mijn moeder moet ik een shirt bedrukken met deze tekst, misschien best wel een overweging waard! Zo onzeker en totaal verwachtingloos als dat ik hier kwam ga ik met dubbele kennis terug als een sterker individu. BAM. Oja, Reina was trouwens super mooi! Aan de zee party met Bosporus view, formidable! Ik moet na deze fantastische Erasmusperiode minstens elk jaar één keer terug komen in Istanbul om mentaal te kunnen afkicken. Bij deze bestempel ik Istanbul als mijn tweede thuis! Met dat gezegd te hebben weet ik eigenlijk niet meer wat ik verder kwijt wil aan jullie. Behalve dan dat dit mijn laatste blog. Het Istanbul avontuur is ten einde, ( for now) maar in Nederland staat mijn een nieuw avontuur te wachten. Namelijk een heel nieuw begin! Liefs, dikke kus, kocaaaaamaaaan Öptum! Cangül