Terwijl ik op dit moment op ons o zo fijne balkonnetje zit, die ik ga missen , al drinkend van mijn Uludag fruitti soda met appelsmaak, die ik ga missen, en het fijne avondwindje na een hete dag van 35 graden, die ik ga missen schrijf ik, wat hoogstwaarschijnlijk mijn laatste blog zal zijn. Vandaar het uitstelsel van een maand. UHUM smoesje, plus dat ik natuurlijk druk was met examens, afsluiting van school, goodbye-parties van lieftallige erasmusvrienden, die ik ga missen, excursies door turkije na mijn volledige freedom wat vakantie heet plus ondertussen druk met solliciteren voor stage in september. ZELFS in Istanbul kan je het druk hebben. MAAR toch blijft het leven hier relax want ik ben natuurlijk vooral druk met de leuke dingen. Maar nu genoeg over drukte. Het laatste wat jullie van mij gehoord hebben is dat ik in de wolken zat met de BramVermeulen stage. Twee woorden: Helaas pindakaas. Om mee te reizen met de documentaire STIFT als tolk was mijn Turks “natuurrrrrlijk” niet goed genoeg. Andere functie was er niet en stage lopen in april/maart wordt lastig was het antwoord. Maar de Vpro zocht met spoed wel mensen die konden vertalen van Turks naar Nederlands. Achter je eigen bureau vanaf je pc, dus niet bepaald aantrekkelijk. Dus Ik heb bedankt en benadrukt dat mocht die dit jaar toch nog stagiaire nodig hebben dat die aan mij moet denken J. Eén van de dingen die ik hier geleerd heb is profiteren van de situatie, in dit geval het contact warm houden. Voor zover dat kan natuurlijk. Ondertussen heb ik mijn school hier ook afgerond, 25 mei had ik officieel zomervakantie. Ik heb daar echt een leuke tijd gehad. Maar dat heb ik vooral te danken aan het feit dat ik leuke vakken had met leuke klasgenoten. Want de school zelf en zijn leraren zijn een grote ongestructureerde zooi. De klasgenoten van the Turkish Cinema class en de Directing class hebben mij een leuke tijd bezorgd. Dit kwam met name door het filmen in groepjes in Directing class. Ik heb echt veel geleerd als het gaat om film maken. Vooral in the Documentary class. Eigenlijk niet the class zelf, maar de zelfstandige opdracht en de energie die ik daarin gestoken heb heeft mij veel kennis opgeleverd. Zo heb ik als schrijver, cameravrouw, regisseur en editor mijn eigen documentaire gemaakt over straatmuzikanten in Istanbul. Ik ga het binnenkort posten op internet! Moet ik eerst ondertiteling maken, wat ik uitstel en uitstel maar het komt, ooit. Een andere belangrijke les die ik in Istanbul, en vooral op Kadir Has, heb geleerd is: Als je iets wil moet je er zelf achteraan gaan anders gebeurt het niet. En hier is dat echt zo. In dat opzicht ben ik nu veel meer assertief dan dat ik was en heb ik school afgesloten met mooie resultaten!De periode na de examens konden we als erasmustudenten weer verder met waar we mee bezig waren: ENJOYING ISTANBUL. Want gosshhh het leeft hier zo, het bruist, je kan overal heen naar wat je wil en wanneer je wil, er is altijd wel iets te doen. Neem onze laatste schooldag bijvoorbeeld; Suil, Sara, Julide en ik, eerst naar Pierre Lottie, appelthee drinken, uitzicht genieten, vervolgens naar de waterkant in Yenikapi, dinner in de beruchte visrestaurants in Kumkapi , muzikanten aan tafel, lekker eten, goed weer, één woord: ZALIG. En ik hou geen eens van vis, kun je nagaan!! De volgende dag naar Kadiköy, famous-spot aan de aziatische kant, rondstruinen op society-place Cadde-bostan, naar onbetaalbare huizen kijken, met 15 lira dure restaurants binnen gaan (Wist ik veeeeel), maar vooral een leuke tijd hebben. Die weken daarna begonnen de afscheidsparty’s, eerst Suil our dear Korean erasmus friend, vervolgens Engelse Chris, Duitse Wencke en vervolgens even een pauze van twee weken. In deze twee weken ben ik met Sara en Julide naar Kapadokya en Pamukkale geweest voor 4 dagen. We gingen met de bus. ’s Nachts weg, 10 uur onderweg, ’s ochtends in Göreme (Kapadokya), ook wel mijn “Hometown’’ genoemd omdat mijn famillie hometown Kayserie nog geen half uurtje verder is. Ik voelde mij dus helemaal thuis vanwege het bekende boerse accent, wat ik ook heb en in Istanbul niet heel erg nette taal is! hahah. Hoewel ik dat goed heb verbeterd in de afgelopen maanden! Mag gezegd worden! In Göreme hebben we met de meiden een erg leuke tijd gehad, we hebben quad gereden, ik heb sjans gehad met de gids (uitte zich in een spontane rollercoaster-ride achterop zijn quad, meer in de lucht dan op de grond), deelgenomen aan verschillende tours en om 4 uur ’s ochtends de hoogste top beklommen voor zonsopgang met honderden luchtballonnen in the sky. Vervolgens 3^e dag ’s nachts verschrikkelijke 10 uur busreis naar Pamukkale, ’s ochtends aankomst en een wauwielandschap. En heel en heel veel foto’s gemaakt, te veel om hier te plaatsen helaas, maar zal het proberen.Eenmaal week thuis echt Italiaanse pizza en pasta gegeten, gemaakt door Mama de Italiana, better known as: Sara’s moeder. Vervolgens een week thuis begonnen de goodbye-party’s weer. Eerst ons lieve lieve Taiwanese huisgenootje Sibel. Haar laatse dag zijn we eerst wezen dineren at Midpoint, met seaview, vervolgens naar een luxe club geweest genaamd Masquarde. Wat een supermooie avond was. Vervolgens moesten we afscheid nemen van Italian Sara. Julide ging diezelfde dag voor een weekje naar famillie in een andere turkse stad. En toen was Cangül alleen! Maar natuurlijk heb ik mijn overige twee huisgenootjes, maar die zijn erg druk met werk. Dus deze week ben ik vooral bezig met inkopen, souvenirtjes, laatste bezienswaardigheden. En met name de mentale voorbereiding op Nederland! Aaaaaaaaaahh is mijn gedachte bij het saaie Nederland. Oke zal mijn desperate thoughts voor mijzelf houden. hahah Natuurlijk wil ik wel naar huis. Maar een ding is zeker: Alles zal te langzaam gaan te rustig zijn na Istanbul. Maar eerst!! Aanstaande vrijdag REINA! De top of de top of the cake,crème whatever from all clubs! Het wordt onze laatse uitgaansnacht in Istanbul dus maken we die natuurlijk grandioos. Sjiek en dressed van top tot teen is een must om binnen te komen, Letterlijk vleeskeuring bij de ingang, want je kan niet reserveren. Is niet gek als je bedenkt dat celebraties als Paris Hilton en Sting daar ook zijn geweest. Dus hartstikke zin in :D. Ik denk dat ik mijn laatste dag toch nog een laatste blogje ga schrijven. Met de nadruk op –JE. Want deze is echt lang. Dus tot woensdag DE doemdag. Öptum! p.s Wat hou ik toch ontzettend verschrikkelijk veel van overdrijven. pp.s Heb trouwens ook nieuws over eventuele stages in september, maar dat vertel ik wel als ik iets zeker weet, heb ondervonden dat het anders bad luck oplevert. ppp.s Volgende week rond deze tijd zit ik in de auto naar huis :O. pppp.s Afscheid nemen bestaaaat nieeeeeett. pppp.s Doei!