Maar niet gevreesd de hoop is niet verloren! Heb gister alleen een frustrerende, energieslopende, vage, gestreste, idiote dag gehad. Na een hele week leren voor Mid-terms (Toetsweek), binnensmonds schelden op mijn Turkse begeleider en dealen met leraren die je als Erasmus niet serieus nemen. Tjah, leven (zelfs hier!) is niet altijd rozenkleur en maneschijn, al klinkt dat niet bepaald origineel, toch is het zo.Gister was het vrijdag en was het de idiote dag van de week, misschien wel van de hele periode tot nu toe. Het begon al in de ochtend, op weg naar school, ben al te laat, de dingen die ik het hardst nodig heb vergeten mee te nemen; Geld en telefoon. Zo slim als ik ben heb ik dat natuurlijk niet door en stap in de taxi omdat ik te laat ben voor de bus. Halverwege rit naar school kom ik er achter: Kut! Portemonnee vergeten! Taxichauffeur daarna te lang stil, vervolgens zegt die: kan gebeuren, is menselijk. Daar had ik GELUK, wat ik die dag te weinig had dus ik mag dat best koesteren.

Vervolgens op school naar Documentary class van 10:00. (Ondertussen nog niks gegeten, geen tijd voor) Ik had mijn ruwe filmmateriaal meegenomen op drie cassettes om aan de leraar te laten zien. (Voor mijn documentaire over Istanbul straatmuzikanten) Eerste twee bekeken, derde erin, doet het niet. Leraar: deze casette is leeg, waar is de volle? Ik: SHIT, dat was de volle, en als die dat niet is, weet ik niet waar de wel is. Vervolgens ging ik daar dus weg met een gefrustreerd SHIT SHIT SHIT gevoel. Ondertussen: 12:00, nog niet gegeten want Cangül heeft geen geld mee om iets te kopen. Richting de uitgang van school kwam ik Suil tegen, (Een goeie Erasmus vriend uit Korea van hetzelfde appartement) lijkbleek en in paniek. Dus hij vertelt mij hakkelend dat hij twee uur op het International office of Istanbul heeft gewacht voor zijn aanvraag van de Resident Permit, eenmaal aan de beurt hebben ze hem met handen en voeten uitgelegd dat hij een verkeerd formulier heeft. Dus hebben ze hem afgewezen, dus hij terug naar school om de juiste brief te krijgen met stempel. Dus ik wetend dat die idiote werknemers op het International office geen woord Engels spreken mee terug met Suil om te helpen.Uur later zijn we in het beruchte gebouw beland; oud, ongestructureerd, ongeorganiseerd, benauwd en een groot doolhof met meerdere verdiepingen. Wij dit keer naar het juiste 'Erasmus' loket. Minstens stuk of 500 mensen aan het wachten in de gangen, krijsende kinderen, mekkerende ouderen, hangende jongeren en onbeschofte werknemers die geen engels kunnen. Wij bij loket nummer 12, zegt de vrouw in loket 13: Collega is net weg voor een eetpauze, hij is er over een uur weer, terwijl er minstens 100 mensen op dat loket staan te wachten, is meneertje lekker relax aan het lunchen zonder enige vervanging geregeld te hebben. Dus wij eindelijk aan de beurt, man die ons behandeld (net als al die politieagenten), kijkt je niet aan, is ontzettend onbeschoft, snauwt je af and the most important of all: He actually doesn't give a fuck about you. Ondertussen bezig, zegt die in het Turks: Waar is de kopie van de Visa?! Suil: What? Man: Kopie Visa, Visa Kopie! Ik bemiddelen: Oke, waar kunnen we dat nog snel doen? Man: Beneden. Ik: Waar beneden? Man: beneden beneden!! Schiet op! Dus wij naar beneden al zoekend gevonden, weer terug. Ondertussen was de man met iemand anders bezig. Een Italiaanse muzikant die naar Istanbul was gekomen om in het Istanbul Orkest te spelen. Maar het probleem was: Italiaanse muzikant praat engels, man achter loket praat Turks en ze hebben het beide over iets anders. Dus ik nadat ik Suil geholpen heb, de Itiliaan helpen met de communicatie in het Turks. Die geholpen, vervolgens willen Suil en ik gaan, zien we een andere Erasmusvriend van ons in de rij staan die vraagt of ik hem ook kan helpen. Dus ik ook hem helpen. Wat een iets lastigere zaak was, waardoor we uiteindelijk ook met de directeur moesten praten. Beter gezegd ik moest praten. Terwijl de arrogante zak van een politiedirecteur achteruit gezakt zat in zijn grote bureaustoel en niet eens wist wat een Resident Permit was. (Hij kende het Engelse woord niet) Ondertussen was het drie uur, ik had nog steeds niet gegeten, was superchagrijnig en gefrustreerd dat ik voor iedereen moest vertalen. Ik dacht: Verdomme, ik werk hier niet! En het onbeschofte arrogante gedrag van die politieagenten maakte dat ik al mijn respect tegenover hen verloor en zei wat ik vond. Toen ik uiteindelijk buiten was kookte ik van frustratie en boosheid tegenover dat hele rotsystheem. Als klap op de vuurpijl begon het toen kijhard te regenen. Vervolgens zijn we met Suil naar MacDonalds gegaan en hebben wij een Supersize BigMac menu gehad. Mijn ontbijt om half 5. het was ZALIG.Eenmaal thuis kamer overhoop gehaald, maar cassette niet kunnen vinden. Vervolgens middagdutje gedaan tot 8 uur. Ik was kapot. Daarna naar de eerste verdieping gegaan voor the dinner en preparty in ons appartement. Wat leuk, gezellige en lekker was, maar ik had nog steeds een innerlijke onrust van de hele chaotische dag. Dit keer waren er ook vrienden van onze Eramusvrienden in het gebouw. Dus het was erg druk. Sara had een paar Turkse vrienden meegenomen die ze op school had leren kennen.Drie jongens: eentje leek op een dikke versie van de geest van Alladdin, de ander leek op Ronnie van Jersey Shore en de derde jongen was normaal. Het meisje had witblond haar en was erg bruin. Het eerste wat ik dacht toen zij binnenkwam: Barbie arrived. Maar maar maar, ze waren vriendelijk. Zo beleefd en netjes als ik ben heb ik mijn eerste impressies natuurlijk voor mezelf gehouden.Toen het tijd was om uit te gaan, wouden de meesten natuurlijk (zoals altijd op zijn ERASMUS) naar de meeste sleezy bars met het motto: ALS DE BIER MAAR GOEDKOOP IS. Ik ben dat ondertussen zat en wil quality aangezien we in ISTANBUL zijn, denk ik HALLO, wake-up calling! Een sleezy pub/bar/goedkope drank kan je ook in Duitsland of Nederland of waar dan ook in je eigen land vinden. Maar! De Turkse vrienden van Sara die wouden ergens anders heen en vroegen mij en Sara mee. Dus ik eiiiinnddeelijk naar een quality place, ervan uitgaande dat zij als Local-Turkisch people goeie plekjes weten om uit te gaan. Waar zijn jullie uiteindelijk beland zul je denken? Nou, daar komt die: In een travestieten club met gays, schaars geklede man/vrouwen of manvrouwen (geen idee wie wat was daar) dansend op de bar. Om het uur een travestieten show/dans op een groot podium. Interieur was rood rose, zilveren glitters en erg vrouwelijke mannelijke bodyguards. Maar toch een plek waar ook (blijkbaar) veel hetero mensen heen gaan! En daar heeft Cangül voor twee personen, 50 tl entree voor betaald, omdat Sara haar geld was vergeten. Het enige was ik bij me had was 50, dus ik was gelijk blut. Gelukkig was één drankje inclusief. WAUW (niet heus) Ik klink nu heel negatief, maar voor een keer was het wel een erg fascinerende aparte omgeving . En de vrienden van Sara waren ook aardig, dus heb me wel vermaakt.Rond drie uur gingen we daar weg. De barbie en de normale jongen gingen daarna naar huis. Ik wou ook naar huis maar ik kon 1. Sara niet achterlaten bij de jongens omdat ze stomdronken was. 2. Ik was blut en had geen geld voor een taxi dus was afhankelijk van de rest. En Sara wou naar de andere Erasmusvrienden in een andere bar. Dus wij daarheen. Was een hele slechte plek, met teveel flashing lights en te eentonige rottige electro muziek. Dus op een geven moment die twee vrienden; Alladin geest en Jershey Shore Ronnie: 'Wij gaan naar huis'. Dus toen deed Cangül iets wat ze nooit en te nimmer normaal zou doen als ze geen keus had omdat het verschrikkelijk tegen mijn ego en trots ingaat en ik die jongens die avond/nacht net ontmoet heb: 'Kunnen jullie mij misschien ook afzetten?' Zij: 'Natuurrrrrlijk willen we dat'. Maar eerst hadden ze honger, dus hebben ze buiten Döner gehaald en hebben we wat gepraat, gek genoeg voelde het opzich wel oke. They where just friendly, en zeiden oprecht dat ze me aardig vonden en een leuke meid en blabalba. Koetjes kalfjes gepraat vervolgens in de taxi naar huis, afgezet, bedankt en bijna mijn huis in gerend van opluchting en vermoeidheid. Terwijl in mijn hoofd nog steeds de tienduizendprikkels van de chaotische dag denderden en het een uur duurde voordat ik slaap viel.MAAR AL MET AL WAS HET EEN LEERZAME, CHAOTISCHE, AVONTUURLIJK DAGZelfs vandaag had ik nog een restje opgefokte emotie in mijn lichaam van gister. hahah Maar heb net gelukkig weer mooi en zalig Istanbul meegemaakt in een Bar, op een terras met Life-Turkse muziek. Dat heeft weer een hoop goed gemaakt.Maar op z'n mamma's: Ondanks mijn slordigheid, lompigheid en stress , ben ik blij dat ik hier ben, ga ik van elke minuut genieten, me hart volgen maar most important: Me brains niet vergeten!Bedankt voor het lezen van deze klaagzang, foto's volgen morgen want nu ben ik te lui.Dikke kus, smakzoen,knuffel!p.s OH JA! Onze derde film van Organize isler waar ik een maffiabaas in speel is af! Hieronderde youtubelink:http://www.youtube.com/watch?v=2EAZRscqIhE.Plus de originele scene uit de film (met ondertiteling):http://www.youtube.com/watch?v=kUUSqcqQ0Bs&feature=fvs. pp.s En nee het is geen grap ;)Much LOVE!