I love you Istanbul

Daar zit ik dan in een bijna lege kamer wachtend op mijn vader en oom die mij met de auto mee gaan nemen naar Nederland. ZUCHT, mixed feelings op dit moment. Tuurlijk wil ik wel naar huis maar ergens wil ik ook geen afscheid nemen van mijn mooie luxe leventje hier. Maar als ik bedenk dat ik van alle Erasmusvrienden deze periode, de laatste ben die het gebouw verlaat, denk ik; mijn tijd is toch echt gekomen. Istanbul heeft mij veel geleerd, té veel om nu allemaal in een A4-tje proppen eigenlijk. Ga jullie daar ook niet te veel mee lastig vallen. Maar ik kan natuurlijk wel kort en bondig zijn. Komt die: Istanbul heeft mij geleerd dat als je iets gedaan wilt hebben, je het zelf moet doen. Afwachten is tijdverspilling. Ik ben hier dan ook een stuk assertiever geworden, zelfredzaam en zelfverzekerder. Ik ben hier mezelf tegengekomen, ik heb mijn sterke en zwakke kanten beter leren kennen. Al met al kan ik zeggen: I SURVIVED ISTANBUL. Volgens mijn moeder moet ik een shirt bedrukken met deze tekst, misschien best wel een overweging waard! Zo onzeker en totaal verwachtingloos als dat ik hier kwam ga ik met dubbele kennis terug als een sterker individu. BAM. Oja, Reina was trouwens super mooi! Aan de zee party met Bosporus view, formidable! Ik moet na deze fantastische Erasmusperiode minstens elk jaar één keer terug komen in Istanbul om mentaal te kunnen afkicken. Bij deze bestempel ik Istanbul als mijn tweede thuis! Met dat gezegd te hebben weet ik eigenlijk niet meer wat ik verder kwijt wil aan jullie. Behalve dan dat dit mijn laatste blog. Het Istanbul avontuur is ten einde, ( for now) maar in Nederland staat mijn een nieuw avontuur te wachten. Namelijk een heel nieuw begin! Liefs, dikke kus, kocaaaaamaaaan Öptum! Cangül

Afscheid nemen bestaat nieeeeeeeeett…..

Terwijl ik op dit moment op ons o zo fijne balkonnetje zit, die ik ga missen , al drinkend van mijn Uludag fruitti soda met appelsmaak, die ik ga missen, en het fijne avondwindje na een hete dag van 35 graden, die ik ga missen schrijf ik, wat hoogstwaarschijnlijk mijn laatste blog zal zijn. Vandaar het uitstelsel van een maand. UHUM smoesje, plus dat ik natuurlijk druk was met examens, afsluiting van school, goodbye-parties van lieftallige erasmusvrienden, die ik ga missen, excursies door turkije na mijn volledige freedom wat vakantie heet plus ondertussen druk met solliciteren voor stage in september. ZELFS in Istanbul kan je het druk hebben. MAAR toch blijft het leven hier relax want ik ben natuurlijk vooral druk met de leuke dingen. Maar nu genoeg over drukte. Het laatste wat jullie van mij gehoord hebben is dat ik in de wolken zat met de BramVermeulen stage. Twee woorden: Helaas pindakaas. Om mee te reizen met de documentaire STIFT als tolk was mijn Turks “natuurrrrrlijk” niet goed genoeg. Andere functie was er niet en stage lopen in april/maart wordt lastig was het antwoord. Maar de Vpro zocht met spoed wel mensen die konden vertalen van Turks naar Nederlands. Achter je eigen bureau vanaf je pc, dus niet bepaald aantrekkelijk. Dus Ik heb bedankt en benadrukt dat mocht die dit jaar toch nog stagiaire nodig hebben dat die aan mij moet denken J. Eén van de dingen die ik hier geleerd heb is profiteren van de situatie, in dit geval het contact warm houden. Voor zover dat kan natuurlijk. Ondertussen heb ik mijn school hier ook afgerond, 25 mei had ik officieel zomervakantie. Ik heb daar echt een leuke tijd gehad. Maar dat heb ik vooral te danken aan het feit dat ik leuke vakken had met leuke klasgenoten. Want de school zelf en zijn leraren zijn een grote ongestructureerde zooi. De klasgenoten van the Turkish Cinema class en de Directing class hebben mij een leuke tijd bezorgd. Dit kwam met name door het filmen in groepjes in Directing class. Ik heb echt veel geleerd als het gaat om film maken. Vooral in the Documentary class. Eigenlijk niet the class zelf, maar de zelfstandige opdracht en de energie die ik daarin gestoken heb heeft mij veel kennis opgeleverd. Zo heb ik als schrijver, cameravrouw, regisseur en editor mijn eigen documentaire gemaakt over straatmuzikanten in Istanbul. Ik ga het binnenkort posten op internet! Moet ik eerst ondertiteling maken, wat ik uitstel en uitstel maar het komt, ooit. Een andere belangrijke les die ik in Istanbul, en vooral op Kadir Has, heb geleerd is: Als je iets wil moet je er zelf achteraan gaan anders gebeurt het niet. En hier is dat echt zo. In dat opzicht ben ik nu veel meer assertief dan dat ik was en heb ik school afgesloten met mooie resultaten!De periode na de examens konden we als erasmustudenten weer verder met waar we mee bezig waren: ENJOYING ISTANBUL. Want gosshhh het leeft hier zo, het bruist, je kan overal heen naar wat je wil en wanneer je wil, er is altijd wel iets te doen. Neem onze laatste schooldag bijvoorbeeld; Suil, Sara, Julide en ik, eerst naar Pierre Lottie, appelthee drinken, uitzicht genieten, vervolgens naar de waterkant in Yenikapi, dinner in de beruchte visrestaurants in Kumkapi , muzikanten aan tafel, lekker eten, goed weer, één woord: ZALIG. En ik hou geen eens van vis, kun je nagaan!! De volgende dag naar Kadiköy, famous-spot aan de aziatische kant, rondstruinen op society-place Cadde-bostan, naar onbetaalbare huizen kijken, met 15 lira dure restaurants binnen gaan (Wist ik veeeeel), maar vooral een leuke tijd hebben. Die weken daarna begonnen de afscheidsparty’s, eerst Suil our dear Korean erasmus friend, vervolgens Engelse Chris, Duitse Wencke en vervolgens even een pauze van twee weken. In deze twee weken ben ik met Sara en Julide naar Kapadokya en Pamukkale geweest voor 4 dagen. We gingen met de bus. ’s Nachts weg, 10 uur onderweg, ’s ochtends in Göreme (Kapadokya), ook wel mijn “Hometown’’ genoemd omdat mijn famillie hometown Kayserie nog geen half uurtje verder is. Ik voelde mij dus helemaal thuis vanwege het bekende boerse accent, wat ik ook heb en in Istanbul niet heel erg nette taal is! hahah. Hoewel ik dat goed heb verbeterd in de afgelopen maanden! Mag gezegd worden! In Göreme hebben we met de meiden een erg leuke tijd gehad, we hebben quad gereden, ik heb sjans gehad met de gids (uitte zich in een spontane rollercoaster-ride achterop zijn quad, meer in de lucht dan op de grond), deelgenomen aan verschillende tours en om 4 uur ’s ochtends de hoogste top beklommen voor zonsopgang met honderden luchtballonnen in the sky. Vervolgens 3^e dag ’s nachts verschrikkelijke 10 uur busreis naar Pamukkale, ’s ochtends aankomst en een wauwielandschap. En heel en heel veel foto’s gemaakt, te veel om hier te plaatsen helaas, maar zal het proberen.Eenmaal week thuis echt Italiaanse pizza en pasta gegeten, gemaakt door Mama de Italiana, better known as: Sara’s moeder. Vervolgens een week thuis begonnen de goodbye-party’s weer. Eerst ons lieve lieve Taiwanese huisgenootje Sibel. Haar laatse dag zijn we eerst wezen dineren at Midpoint, met seaview, vervolgens naar een luxe club geweest genaamd Masquarde. Wat een supermooie avond was. Vervolgens moesten we afscheid nemen van Italian Sara. Julide ging diezelfde dag voor een weekje naar famillie in een andere turkse stad. En toen was Cangül alleen! Maar natuurlijk heb ik mijn overige twee huisgenootjes, maar die zijn erg druk met werk. Dus deze week ben ik vooral bezig met inkopen, souvenirtjes, laatste bezienswaardigheden. En met name de mentale voorbereiding op Nederland! Aaaaaaaaaahh is mijn gedachte bij het saaie Nederland. Oke zal mijn desperate thoughts voor mijzelf houden. hahah Natuurlijk wil ik wel naar huis. Maar een ding is zeker: Alles zal te langzaam gaan te rustig zijn na Istanbul. Maar eerst!! Aanstaande vrijdag REINA! De top of de top of the cake,crème whatever from all clubs! Het wordt onze laatse uitgaansnacht in Istanbul dus maken we die natuurlijk grandioos. Sjiek en dressed van top tot teen is een must om binnen te komen, Letterlijk vleeskeuring bij de ingang, want je kan niet reserveren. Is niet gek als je bedenkt dat celebraties als Paris Hilton en Sting daar ook zijn geweest. Dus hartstikke zin in :D. Ik denk dat ik mijn laatste dag toch nog een laatste blogje ga schrijven. Met de nadruk op –JE. Want deze is echt lang. Dus tot woensdag DE doemdag. Öptum! p.s Wat hou ik toch ontzettend verschrikkelijk veel van overdrijven. pp.s Heb trouwens ook nieuws over eventuele stages in september, maar dat vertel ik wel als ik iets zeker weet, heb ondervonden dat het anders bad luck oplevert. ppp.s Volgende week rond deze tijd zit ik in de auto naar huis :O. pppp.s Afscheid nemen bestaaaat nieeeeeett. pppp.s Doei!

Back from Antalya!

I’m back in Istanbul van een leuke, gezellig en gekke vierdaagse vakantie in Kemer/Antalya! Ik was vanochtend 10 uur thuis na 14 uur in de bus gezeten te hebben zonder een fatsoenlijke airco. Maar heb al weer wat aardig bijgeslapen gelukkig! De trip was georganiseerd vanuit GeziMakinesi en is een soort Springbreak voor Turkse studenten van verschillende universiteiten. Vandaar ook de naam Magicbreak. Vier dagen in een Al inclusieve 5 sterren hotel aan het strand voor 420 tl dus 150 euro! Daar konden we natuurlijk geen nee tegen zeggen. Ik ging samen met vrienden van ons appartement, vrijdagavond zijn we vanuit Istanbul vertrokken richting Antalya. Het was best gezellig in de bus, maar 14 uur is echt lang en slapen is onmogelijk. Tenminste voor mij. Maar eenmaal aangekomen was het de reis helemaal waard! Palmbomen, mooie bloemen, zee, luxe en heerlijk eten! Maar de eerste dag was wat minder, we kwamen rond 12:00 aan en hebben bijna de hele dag in de rij gestaan om onze kamer te krijgen. Is niet zo gek met 1500 studenten in een rij. Maar ze hadden in de receptiehal wel allemaal lekkers klaargezet voor ons, dat was wel nice! Vervolgens toen we eindelijk onze kamer in konden zagen we dat ze ons de verkeerde kamer hadden gegeven. Het was een tweepersoonskamer in plaats van een driepersoonskamer. Dus wij bellen en doen, krijgen we steeds het hetzelfde zinnetje te horen: “We zullen het doorgeven aan onze medewerkers en dan krijgt u in tien minuten u bed” Ondertussen hebben we met onze andere vrienden afgesproken en zijn we samen het hotel wezen verkennen. Bij het zwembad was er al een party aan de gang, dus wij kijken, tussen staan, maar echt vermakelijk was het niet. Voelde mij daar serieus omringt door 15/16 jarige pubers, die vooral bezig waren met bodyshow en drank dat ik echt dacht van; serieus?! Pleaaasee GROW UP. Vervolgens zijn we daar weggegaan en hebben we met ze allen een heerlijk avondmaal gehad. Er was zoveel keus! En de dessert waren echt paradijs! Heb er foto’s van gemaakt! Het water loopt in je mond als je het ziet hihi. In de avond zijn we naar een van de party’s geweest van de organisatie, wat erg gezellig was. Vooral veel commerciële muziek en dezelfde playlist als in de middag bij de mislukte poolparty. Maar we waren met ze alleen en het was erg leuk! Vervolgens waren we rond twee uur thuis en hadden wij nog steeds geen derde bed in onze kamer. Terwijl we de hele dag minstens 5 keer hebben gebeld en op en neer zijn gegaan naar de receptie. Dus ik nog een keer bellen krijg ik weer hetzelfde zinnetje: “We zullen het doorgeven”. Vervolgens wachten, uur later nog steeds geen bed. Dus ik weer bellen weer hetzelfde liedje: “We zullen het doorgeven komt eraan”. Ondertussen was het bijna 4 uur en nog steeds geen bed. Dus toen zijn we in onze pyjama kloffie naar de receptie gelopen om zelf het bed te gaan halen. Komen we daar, krijgen we te horen dat het eigenlijk niet mogelijk is omdat het een standaard tweepersoonskamer is. Dat betekent dat ze ons dus de hele dag aan het lijntje hebben gehouden. Maar we stonden erop. Dus uiteindelijk hebben ze er een mannetje bijgeroepen die zij:” Gaan jullie maar naar de kamer wij gaan het bed zo brengen” Dus ik zo van niks ervan wij gaan mee dat bed ophalen want had al het vertrouwen al verloren. Gelukkig konden wij er wel om lachen terwijl wij het personeel wel konden vermoorden. Vervolgens had ik eindelijk een bed om 4 uur s’nachts maar nog steeds geen kussen en lakens, want die zou een andere college brengen. Dus ik wachten weer bellen, weer zelfde zinnetje, ondertussen was het bijna half 5 en nog steeds niks. Op een gegeven moment was ik echt boos. Dus ik bellen: “Ja hallo, met Cangül van kamer 4419 again, ik wil nu mijn kussen en lakens anders breek ik dit hotel op jullie hoofd… enz. enz. En die man natuurlijk nette ingestampte correcte antwoorden als: Ja mevrouw, komt eraan mevrouw, u kunt gelijk hebben mevrouw. Vooral dat u kunt gelijk hebben schoot bij mij in het verkeerde keelgat. Dus ik:” Hoezo u kunt gelijk hebben?! IK HEB GELIJK. Dus uiteindelikj om 5 uur s’nachts kon ik einnndeeelijk slapen. Gelukkig verliepen de andere dagen beter. Het was niet zo heel warm rond de 22/25 graden en in de avond koud. Ondanks dat liepen al die Turkse pubers in mini rokjes en shorts om 2 uur s’nachts. Maar wij hebben lekker aan het strand gelegen, gezwommen ook al was het te koud, in het zwembad geweest en weer heerlijk gegeten. De volgende dag ontdekte wij een tweede zwembad dichter bij de zee, ook van het hotel. Daar was helemaal niemand. Dus toen zij wij daar gaan liggen, relax, met onze eigen speakers en eigen muziek. Want na twee keer dezelfde playlist kende ik die liedjes wel uit me hoofd. En en we zijn op de Banana geweest in de zee! Wat echt superleuk was! Al met al was het een geslaagde vakantie, we hebben gelachen, gefeest, gegeten en zijn vooral verbrand haha. Ik ben poepieebruin! En dit weekend is de volgende trip naar Ephesus/Izmir en Kusadasi, dit keer wat meer cultureel :D. Eigenlijk maak ik het mezelf te druk vanwege school, maar aan de ene kan wil ik ook Turkije zien en zijn dit kansen die ik niet kan laten gaan. Al helemaal niet voor ongeorganiseerde slordige leraren ahahah. p.s Dacht dat ik het kort kon houden maar is niet gelukt

Crazy days

Dit is weer zo’n blog waarin ik drie weken in een A4 ga proppen dus.. HOU JE VAST. Misschien lucht het op om te horen dat ik dit keer niet (veel) zal klagen. Aangezien ik de klaagblog van het jaar vorige keer al heb gepresenteerd. Misschien is het je opgevallen dat het mij de laatste tijd niet gelukt is om elke week een blog te schrijven. OMDAT het einde in zicht is en de docenten wakker beginnen te worden met.. goh moesten wij deze studenten nou nog iets leren dit jaar ofzo? Misschien moeten wij de lessen in de laatste maand maar extra serieus nemen en aan het werk gaan.. we hebben toch de eerste 4/5 maanden vakantie gevierd.. Haha gemeen ben ik he? Soms mag het, vooral tegenover die leraren hier die s’middags drie uur lang aan het lunchen zijn wanneer je ze nodig hebt. Tijdelijke vervanging? Nee die kennen ze hier niet. MAAR ik zou niet gaan klagen, doe ik niet, ben heel vrolijk echt waar, ontzettend blij, hoera. Heb alleen een hectische dag achter de rug waar ik zo nog op terug ga komen. Eerst maar eens de weken daarvoor inhalen. Geen idee of het jullie interesseert, maar voor de herinnering later vind ik het wel belangrijk. De twee/drie weken na mijn klaagblog zijn echt voorbij geflits! Heb denk ik heel veel leuke dingen gedaan waarvan ik de helft nu op dit moment niet echt herinner, of geen moeite wil doen om het te herinneren en het daardoor niet omhoog borrelt. Maar goed genoeg info daarover.. Tijden mijn klaagblogweek was mijn neef Davut uit Nederland gekomen om mij en een paar vrienden van hem te bezoeken. Was erg gezellig we hebben lekker gegeten, heb met hem toeristische attracties bewandeld en hebben souvenirs ingeslagen voor zijn ouders. Hij ging maandag weg, en de woensdag avond daarop kwamen mijn ouders met mijn zusje Miray! Woensdag overdag had ik nog een muzikant gefilmd voor mijn documentaire, waar ik ondertussen nu alles voor gefilmd heb en binnenkort ga beginnen met de montage! Maar woensdag was in die zien wel hectisch, s’ ochtends gefilmd, s’ middags thuis, huis schoongemaakt, cadeautje knuffel Marsupilami gekocht voor Miray en op naar het vliegveld om me ouders op te halen. Toen ik ze zag was ik dolgelukkig ik had vooral me moeder en me zusje erg erg gemist! (Aangezien mijn paps laatst ook nog gezien had) Daarna gingen we een taxi richting hun hotel in Beyazit, tegenover de Grote Bazaar in het oude centrum. Ondertussen was het al donker rond 9/ 10 uur, spitsuur in Istanbul centrum. Dus gigantisch druk, files in de smalste straatjes, mensen die overal en nergens oversteken, winkels die allemaal op elkaar lijken, verkopers van flessen water of rozen midden op de weg. En overal mensen en drukte. Ik ben dit ondertussen gewend, maar me ouders verkeerde op dat moment nog even in een cultuurshock in de taxi richting hotel. Met name me moeder had zoiets van; How do you survive? Daarna raakte zij beetje voor beetje ook wat meer gewend. Het was wel apart dat ik dit keer degene was in de assertieve rol omdat ik de weg weet en onderhand de soort mensen ken en weet hoe je met ze dealt. Terwijl normaal je dat soort dingen aan je ouders overlaat als je op vakantie bent. Maar het was erg gezellig. Plus ze hadden een heel survival pakket voor mij meegenomen! Jeetje echt geweldig! Ook met me ouders zijn we de toeristische attracties langsgegaan, hebben lekker gegeten en genoten van oud Istanbul met al zijn pracht en praal. Tegelijkertijd was ook mijn Oma uit Kayseri gekomen om mij en me ouder te zien. Dus zij was later ook met ons mee naar de bezienswaardigheden. Daar komt bij dat een goede vriendin van mij Yeliz een dag later ook in Istanbul was om mij te zien. Ook met haar hebben we leuke dingen gedaan en genoten. Toen iedereen weer richting huis was, en ik weer alleen was besefte ik dat we al weer aan het einde van April waren! En tijdens dit allemaal was ik natuurlijk ook nog eens met school bezig. Zoals ik nu ook ben en vandaag dus ook was. Voor Directing is iedereen nu bezig met zijn of haar individuele film, dit keer voor een cijfer, finalcijfer. Tuurlijk moet Cangül weer iets fantasierijks, ingewikkeld, moeilijk realiseerbaar iets bedenken. Het zit ondertussen in mijn aard en gaat er niet uit. Vooral als ik het eenmaal in me hoofd heb, is mijn binnenste te perfectionistisch en te eigenwijs om het idee los te laten, waardoor ik het uiteindelijk moeilijker maak dan nodig is. Mijn idee voor Directing ga ik jullie niet uitleggen, duurt te lang, geen zin in, dus beknopt: Man is aan het dromen, realiseert dat die droomt, probeert wakker te worden maar het lukt hem niet. Daarnaast komt er een enge pop in voor die hem achterna zit en de les probeert te wijzen. Dat is mijn verhaal heel kort samengevat. Probleem hier is dat je teveel vrijheid krijgt, meer dan ik gewend ben mijn eigen school. Als ik een scenario in lever op Windesheim zegt mijn docent: “Dit is goed, dit is fout, verbeter dit zo en maak het.” Hier zegt de docent:” Het is een goed idee, het is moeilijk en ingewikkeld, het geeft misschien niet de boodschap die je wil dat het geeft, maar het is een uitdaging een experiment, dus doe het zoals jij wilt.“ Hoe hard ik ook doorvroeg wat nou goed of fout was, het enige wat hij zij was: “Doe wat jij denkt dat goed is en film wat je wil filmen. “Dus dat heb ik vandaag gedaan, had mijn scenario, acteurs, camera’s, make-up, atributten alles klaar. Was perfect prepared. De film is op drie locaties en vandaag was de eerste: Een van Cinema-salons in onze school. Maar hoe goed ik mij ook had voorberijd, en hoe optimistisch ik ook was kan ik zeggen dat ik vandaag ontzettende pech had! We begonnen 11 uur. Eerst de make-up van mijn actrice als pop, die perfect was! Geweldig mooi! Daarna toen we alle camera’s hadden geïnstalleerd, tekst hadden doorgenomen, op het punt stonden om te beginnen, deed het Cinemascreen het niet. Die ik zeer hard nodig had voor mijn film! Vanaf 12 uur zijn we vervolgens bezig geweest om dat scherm te repareren. Rond 13.00 opzoek naar technische, maar natuurlijk zijn ze allemaal aan het lunchen tot een uur of twee en zijn ze onbereikbaar. Heel normaal. Ondertussen kwamen er twee andere teams die ook moesten filmen in dezelfde cinemazaal. “ 5 minuutjes maar en dan zijn we weer weg”. Okeeeee. Want tjah scherm deed het toch nog niet, ondertussen mannetje gekomen, scherm laten werken, uiteindelijk de teams ook weg, willen wij eindelijk beginnen, doet het geluid het niet meer. Kabel is half kapot, waardoor je hem er op een bepaalde manier precies in moet doen. Een stoet of zuchtje en het geluid is weer weg. Dus wij weer mannetje zoeken, niet vinden, bellen, wachten enz. enz. Kunnen we eindelijk filmen is het al rond een uur of drie. Ontdekken we dat het veel te donker is voor de camera. Geen extra licht dus geen keus. Resultaat: Donkere, gehaaste opnames omdat rond 4 uur, andere mensen in de zaal moesten. Daarnaast zouden we na 4 uur de film van Irina (mijn actrice) filmen in een hotel als locatie, waar zij de mastersuite had geregeld en waarin ik speel. Dus al met al mijn scènes waren een enorme flop vandaag! En nee IK KLAAG NIET ben alleen teleurgesteld. Vervolgens stappen we in de taxi richting Irina’s locatie, ga ik zitten krijg ik een scheur in mijn broek. Vervolgens in een heel mooi lux hotel Irina’s film gefilmd. Waarin zij de mastersuite had geregeld. (for free!) Ze had een heel simpel verhaal en een supertoffe locatie, wat haar film echt supertof gaat maken. Dus ik was stiekem een beetje jaloers, vooral omdat mijne zo’n flop was vandaag door al die stomme omstandigheden. Maar ondanks dat was het filmen daar wel erg leuk en hebben we ons erg vermaakt. Morgen gaan we op mijn tweede locatie filmen, Dus ik hoop dat het goed zal gaan dit keer. En ik hoop dat het mooi weer blijft, als het gaat regenen ga ik huilen! MAAR GOED NIEUWS: aankomend weekend ga ik naar ANTALYA wiehoEW samen met vrienden van het appartement! Dus ben blij als ik er even tussenuit kan, hahah Liefs en foto’s volgens! p.s Heb een supervettetoffeubercoole tas! Hij is gemaakt van twee oude muziek platen. Hij was wel duur (voor hier dan) maar it was worth it! pp.s Heb spelfouten ik weet het, ben alleen te lui om er iets aan te doen. ppp.s DOEI!

De klaagblog

The Bosss!

Geen idee waar ik moet beginnen dus ik begin maar. Cangül was deze afgelopen twee weken letterlijk en figuurlijk ‘The Boss!'. Omdat ik via tienduizend formulieren en airport taferelen op school eindelijk een camera heb kunnen lenen voor het filmen van mijn documentaire, ik via vele bureaucratische stappen toestemming van de gemeente heb om morgen in het Levent metrostation te filmen, ik afgelopen zaterdag maffiabaas heb gepeeld in onze derde film voor directingclass, ik vandaag twee muzikanten heb geïnterviewd en dat ik in mijn 20 jarige bestaan vandaag heb ontdekt hoe ik mijn naam schrijf: Cangül Gökçe I?ik. Beginletter van mijn achternaam, niet i maar ? ! Kom ik vandaag achter, dacht fijnnn, al die opdrachten en papers die ik hier tot nu toe heb gemaakt en waar isik op staat! Dankjewel paps en mams voor het waarschuwen, niet dus! Haha. Maar het hoogtepunt van afgelopen week was het filmen op zaterdag voor directingclass. Hier gaat het schoolleven (voor sommige) namelijk door op zaterdag EN zondag. Voor die gene die willen, of toetsen hebben of een film maken. Zoals wij. Dit keer verschillende teams. Een meidenteam. Sommige meiden in de klas hadden geklaagd dat de jongens hun nauwelijks iets laten doen. Dus dacht de docent dan maken we toch een meidenteam? Terwijl in ons eerste team ik en het andere meisje ook een hele boel hadden gedaan. Maar goed de Einstein-piloten-bril-docent vervolgde zijn verhaal: Jullie meiden kunnen een paar jongens vragen voor camerawerk en editing....blabla. Ik: Maar professor wij hebben geen jongens nodig, kunnen wij meiden toch wel? Docent is impressed: Natuurlijk kunnen jullie dat! Dat is nog beter! Klas begint te klappen. Ik: Okeeeeeee apart maar grappig. Uiteindelijk kwam ik met het idee om een beroemde scene na te doen uit de Turkse film: ‘Organize isler'. In deze scene betreed een groep dieven (een paar mannen) die zich zelf zien als big maffiabosses de grond van The Big boss, maar de dieven weten dit niet en doen stoer. Vervolgens zien wij ze bloedend op de grond smeken. Vervolgens begint de Maffiabaas zijn monoloog waarin hij de dieven een les leert. Daarna gaat die verder met golf waarmee hij de dieven flink toetakeld. Wij alshet girlsteam hebben dit scenario een beetje aangepast. The Big boss is een vrouw en neemt wraak op alle mannen die zich misdragen hebben tegenover een vrouw. En Cangül mocht deze Boss spelen en een heleboel tekst uit haar hoofd leren. But it was worth it! Ik, dag van te voren scene tienduizendkeer bekijken, inspiratie opdoen van bloederige make-up tutorials op youtube, zaterdagochtend kalmeringspillen innemen en naar school met drie volle tassen: de dagelijkse tas, de cameratas en de make-up tas. We waren met drie meiden: Ik, Özge en Esra en drie jongens: Emre, Ali en Burak. De jongens moesten natuuurrrrlijk de rol spelen van de in elkaar geslagen dieven. We begonnen 11:00 met filmen. Cangül natuurlijk elegant gekleed, high heels aan, die ik twee dagen van te voren gekocht had. Je kunt je dus wel bedenken hoe dood mijn voeten waren aan het einde van de dag. Maar de dag was erg gezellig, leuk en we had a lot of fun! Vooral bloederige make-up aanbrengen was helemaal mijn ding. Hoe enger hoe beter haha, dus ik met een rode kwast achter de jongens aan: ‘Kom hier! Er moet nog een beetje bij!' Hun natuurlijk hartstikke ijdel. Grootste lol dus. Filmen ging ook goed. We hadden wat camera en geluidsproblemen maar hoop dat hetgoed komt met de montage. VAST WEL. En dan nog mijn tekst, myy goodd, middle of the atention en dan acteren as a Boss in het turks. Je kan begrijpen dat het niet het makkelijkste klusje was. Maar wel gekaard! s'Avonds 20:00 waren we klaar met filmen. Op een zaterdag, op school 9 uur gefilmd, woowwwieee. Vervolgens bood een van de jongens aan ommij naar huis te brengen, vanwege de vele tassen. Dus ik: nee hoeft niet, lukt wel, is omweg voor jou blabla. Maar nee hij stond er op. Meerdere keren ook aan de andere uit leggen waarom hij mij naar huis zou moeten brengen. Dus ik: okeeeeee. Dus wij naar zijn auto, my god! Het was een grote witte ijsbeer ter grote van een jeep. Dus ik heel nochalant: Dit is je auto? Tijdens het rijden liet hij natuurlijk ook een paar snufjes zien. Zoals het elektrish verschuifbare dak waardoor het plafond in de auto glas werd en je de sterren boven je hoofd ziet. Dacht bij me zelf: Dit is waarschijnlijk de eerste en laatste keer dat ik in zo'n mooie auto zit die ik normaal in films zie, dus koester het moment! Whaha nee geintje. Tuurlijk was ik zo nonchalant mogelijk, terwijl ik dacht: Jezus die gast is rijk. Zondag, vandaag dus was druk maar wel mooi weer, vandaag heb ik twee muzikanten geinterviewd in Taksim voor mijn documentaire voor documenatry class. Morgen is de volgende aan de buurt so wish me luck!! Dikke kus en ik hou jullie op de hoogte! Kocamaaaaan Optum!

Dit keer te lui om een titel te verzinnen

Read me! Read me!

Woooo- ooooh I’m a alien I’m a legal alien, I’m Dutch Turkish girl in Istaaannbuuuul. Dit keer schrijf ik mijn verslag terwijl ik keihard meezing met Sting. Van een vermoeid dagje, eindelijk thuis, pyjama’s aan en schrijven, wat ik eigenlijk twee dagen geleden al had moeten doen MAAR GOED. Ik schrijf daar gaat het om. Vandaag was ik de hele dag buiten en echt druk met van alles. Druk? Goh wat een verassing zul je denken. Want dat schrijf ik zowat in elk verslag. Maar goed het is gewoon zo!Vandaag is het woensdag en gister was het dinsdag, en beide dagen heb ik geen school. Gister heb ik eigenlijk niet veel gedaan, behalve uitgeslapen tot twee uur s’middags en in de avond uit eten geweest. Bij een restaurant waar ik nu al drie keer ben geweest. De eerste keer met mijn pa en daarna met vrienden en the food daar of beter gezegd de ISKENDER is zo goed dat je wel terug moet komen! Ik raad het aan iedereen aan hier. Maar goed dan krijg je dus dat de obers je beginnen te herkennen. Wat best grappig was gisteravond. Ober: “Heey, hoe gaat het? Je neemt elke keer iemand anders mee he? Dankjewel!” En later: “Willen jullie thee? En een toetje van de zaak?” Wij: Nee dankjewel, we zijn veel te vol (wat we ook echt waren). Vervolgens Sara, vriendinnetje: “Oooo he loves youu, He really loves youu.” Dat was best een grappige setting. Vandaag gingen we weer uit eten en was het van: Ja die plek waar je met Julide en Sara bent geweest, dat was goed toch? Anders breng je ons daar heen? Ik: “Nee, laten we dit keer maar ergens anders heen gaan. “ Gevolg: Mislukte Iskender en een veel te kleine portie! Maar goed het kon er mee door.Verderrrr ben ik vanmiddag naar de Van Gogh Exibition Life geweest in één van de galeries hier in Istanbul! Was super mooi, ze touren de wereld rond met deze galerij. Maar het was niet een normale muur hangende gallerij. Dit was zoals het noemde een “Life experience of the paintings”. Je komt binnen en hebt eerst verschillende schilderijen met info, vervolgens ga je een grote donkere kamer binnen, waar op elk stukje muur en zuil een schilderij is geprojecteerd. Deze brengen ze tot ‘leven’ door verschillende delen van het schilderij als close-up te laten zien en delen ervan te laten bewegen. Tegelijk met quote’s van Van Gogh en spooky music. Het begint bij de start van zijn carrière tot zijn laatste schilderij en zelfmoord. Heel interessant. Ik heb foto’s gemaakt, dus check mijn fotoboek voor een impressie STRAKS nadat je dit uitgelezen hebt. Na de galerij zijn we met Sara en Chris wezen lunchen en hebben pide gehad. Jammieeee, daarna moest Cangül rond 4 uur weer op school zijn om samen met klasgenoten een plan te bedenken voor onze volgende film voor directing class! Onze eerste korte film; de maffiafilm was geniaal, al zeg ik het zelf. Als je hem nog niet gezien hebt check mijn Facebook! Of deze link:http://www.youtube.com/watch?v=PQY8TAfz8MY&feature=share.Maandag hebben we de films van alle groepjes in de klas bekeken. Onze was verruit de beste, omdat we het serieus hadden genomen en goed doordacht hadden. Naja, genoeg om iets neer te zetten in elk geval. De rest had het een beetje afgeraffeld en op de laatste seconde besloten wat ze gingen filmen. Onze grijze-einstein-pilotenbril-director-docent zij: Bravo! Except this and that and this you can do better but bravo. Om zes uur was ik vrij, naar huis, verjaardag van Sibel, Cangül the organizer, taartkoper, pizza besteller en suprise! Was erg gezellig! Maandag tijdens directing hebben we de opdracht gekregen om de volgende korte film te filmen. En dit keer met een wat zwaarder serieuzer onderwerp. Namelijk, iemand is aan het rennen en is doods en doodsbang. Hoe? Wat? Wie? Zoek maar uit. Wat wij bedacht hebben? Ga ik niet zeggen, is verassing! Samen met ons team hebben we vandaag van 4 tot 6 op school gezeten om een plan te bedenken plus hebben we creepy, slumachtige, bouwval locaties gezocht voor onze film. Nou, genoeg keus achter onze school! Je zou der zelfs een oorlogsfilm kunnen filmen als je wil! We hebben een muur gevonden waar een Russische tekst op staat, klasgenoten vertelde mij dat het een overblijfsel is van WO I kun je nagaan! Daarna ik snel naar huis, want had people thuis beloofd mee uit eten te gaan en vervolgens naar een Nargile cafe te gaan. Eigenlijk was heel moe, was de hele dag buiten geweest, maar goed ik had het beloofd en ik moest wel. Dus was thuis om 7 uur en kon gelijk weer weg met de volgende groep. Het was gezellig! En nu ben ik thuis, moe, en schrijf ik, terwijl ik al 6 keer English men in New York gehoord heb. Dus wordt tijd om af te sluiten. Ik hou jullie op de hoogte!Liefsssssssss!